Sorry, you need to enable JavaScript to visit this website.

Groen als gras

De meerderheid van de aandeelhouders van Eneco wil van de aandelen af, maar het management verzet zich tegen verkoop. Terwijl de emoties opliepen, hield de raad van commissarissen zich afzijdig. Dankzij een mediator wordt er weer gesproken, maar de vraag blijft hoe het zover heeft kunnen komen en wat de lessen zijn.

 

De aandelen van Eneco zijn in handen van gemeenten, met Rotterdam en Den Haag als grootaandeel­­houders. De splitsing waarbij Eneco afscheid nam van het netwerkbedrijf heeft het risicoprofiel van de onderneming in een competitieve markt veranderd. Dat zien aandeelhouders ook. Dus zijn ze zich gaan afvragen of de positie van een gemeente als aandeelhouder nog gerechtvaardigd en verstandig is. 

 

In een lange consultatieperiode werden vragen gesteld als: is het aandeelhouderschap van belang voor het borgen van energiebelangen van gemeenten?  (hebben we het nodig voor de energievoorziening), is het financieel van belang? (wat heeft de voorkeur: een bedrag ineens of ieder jaar dividend) en wat is de juridische zeggenschap van aandeelhouders? (heb je als aandeelhouder invloed op het beleid van de onderneming).

 

Het afwegen van deze belangen is een democratisch proces waarin ieder college in overleg met de gemeenteraad tot een besluit is gekomen. Op basis van afweging van lokale belangen, want dat is de basis van het mandaat van de kiezer. Uiteindelijk besloten gemeenten die 74,55% van het kapitaal vertegenwoordigen hun belang te verkopen, en 24,77% gaf aan hun aandelen (nog) te willen houden. Of dat zo blijft na de gemeenteraadsverkiezingen in maart zal nog moeten blijken.   

 

De verkoop (of beursgang) van Eneco zelf is een volgende stap. Maar dat leidde tot een conflict: waar Eneco de aandeelhouders verweet dat ze alleen voor de hoogste prijs hun belang willen verzilveren, zou Eneco volgens die aandeelhouders te veeleisend zijn door voorwaarden te stellen op het gebied van werkgelegenheid en duurzaamheid. Ook voelden de aandeelhouders zich achtergesteld omdat de raad van commissarissen te weinig oog voor hun belangen zou hebben.

 

De top van Eneco wil controle over de eigen toekomst. Daar is op zich niets mis mee, maar de emoties die dit losmaakt geven te denken. Het heeft alles weg van een gecoördineerde campagne. Op sociale media worden colleges die hebben besloten tot  verkoop afgeschilderd als geldwolven, zakkenvullers, graaiers en nog veel meer.  

 

Via de website www.enecoblijftvanons.nl  gaat  een regenboogcoalitie van politieke partijen en milieugroepen er met gestrekt been in. En hoogleraar transitiekunde en duurzaamheid Jan Rotmans laat ook geen gelegenheid onbenut om het besluit tot verkoop door de gemeenten luidruchtig te veroordelen.  

 

De vraag is waarom de emoties zo hoog oplopen. Van gemeenten kan immers niet worden verwacht dat ze tot in lengte van jaren aandeelhouder blijven in een commercieel bedrijf dat geen directe binding meer heeft met de energievoorziening voor hun inwoners. Het dividend is bovendien ongewis in een competitieve markt, en de invloed van aandeelhouders is beperkt.

 

De groene toekomst van Eneco hangt ook niet van de gemeenten af. Een sterke partner kan extra groene investeringsruimte bieden en bij de verkoop kunnen afspraken over duurzaamheid worden gemaakt. Een koper die daar niet op uit is, kan zijn heil beter elders zoeken. Dat is wel duidelijk.

 

Maar welke koper er ook komt; een internationale onderneming, institutionele beleggers of private equity-investeerders, ze zullen zich niet zo hardhandig de oren laten wassen als de gemeenten de afgelopen maanden is gebeurd. Voor bestuurders en commissarissen is dit een leermoment. De communicatie met aandeelhouders moet beter. Ook op dat gebied is het bestuur van Eneco groen. Groen als gras. 

Delen

Reageer (0 Reacties)